week drie

Week drie

De Revue, André van Duin, zo'n goede silent actor. Dan zit hij bij een belangrijk iemand en dan trekt'ie zo'n onnozel gezicht. Echt goed, die man is zó goed. "Ja, en Frans van Deursschoten was een hele goede aangever, hoor." Toch vond ik De Revue leuker dam Johnnie en Rijk, en ook echt beter dan Walden en Muyselaar, Snip en Snap. " "Iedere zaterdagmiddag had Van Duin mij aan de radio gekluisterd zitten."Kenneth, die altijd imiteert, doet Ome Joop na van de Dik voor Mekaar-show." Dat er een generatieverschil was, was mij al duidelijk. Maar dit! Mijn vader vindt André van Duin ook nog altijd geweldig. "Hij schijnt weer op tournee te gaan.Hé Alle, anders gaan we toch eens een keer naar z'n show." "Ja, nee. Dat volk dat daar in die zaal zit." "Dat maakt toch niet uit man, da's toch lachen."Als ík iemand ranzig vind is het Alle wél. Klein vies gluipertje, kontenlikkertje. Iemand met eigenlijk geen capaciteiten. Hij werk voor 't Parool omdat'ie iedereen naar de pijpen praat. "Dat zullen we straks even aan Kenneth vragen. Ik zal Kenneth wel even bellen. Kenneth en ik hebben gebeld." Altijd even z'n haar, met kale kruin in de spiegel van de lift goed doen, denkend dat'ie een echte spetter is met z'n ranzige gezucht, gesmak en zenuwtrekking. Hij vindt zichzelf nog een aantrekkelijk vlotte man. Mislukte Herman Brood, afgedankte rocker, dat is'ie.
Vrijdag.
"Zullen we anders vragen of Kristien Hemmerechts ook meedoet aan het forum. Het forum ging over de huidige tendens in de Vlaamse en Nederlandse literatuur. Diane kijkt en beetje zuur. Toen ik dit aan het begin van de week voorstelde werd het door Diane weggehoond. Het feit dat Alle doet dat Hemmerechts deze week niet in de Schaduwboekhouding zat, geeft z'n betrokkenheid al aan. Ieder voor zich. "Ja, anders vragen we het straks wel aan Kenneth."

De B-actrice vriendin, vele jaren jonger dan de schrijver met de ontzettende rotkop, kan hem vanuit haar zitplaats in de techniekruimte niet in de studio zien: "Wille effe changu." Met een vinger gebaar wordt ik voor de del, dan wel niet bekend van één soap en twee slechte komedies, van bank verwisselt, vervolgens gaande andere gasten gezellig bij de trien op de bank zitten. En luisteren naar de omhoog gevallen schrijver. Geen boe of ba naar Willem. Alleen Kristien Hemmerechts zei heel aardig "Daag"toen ik weg ging. Er waren geen stoelen meer over aan de tafel in het café en ik voelde me al de hele tijd als een kind van zes op een volwassen partijtje. Na "ooh wat is'ie toch groot geworden"en een kneep in de wang wordt er niet meer naar je omgekeken. Nee, dit gaat nooit iets worden.

week 2 KL

Week 2

 

Er valt nog geen peil op te trekken, op die hele redactie niet. Het lijkt erop dat iedereen zijn eigen taak een beetje invult en de stagiair een taakje geeft, die naar behoren moet worden ingevuld. De presentator heeft duidelijk overal het laatste woord in, onze popi-jopi. Zo werd mij bij aanvang van deze week even telefonisch door hem haarfijn duidelijk gemaakt dat het toch écht niet de bedoeling was dat ik vanavond bij het afscheidsetentje van de vorige stagiair aanwezig was. En dat terwijl vorige week zijn collega JH mij had uitgenodigd. Dat vond ik op zich wel vreemd aangezien de oude stagiair na een samenwerking van zes maanden weggaat en ik slechts twee dagen met haar heb samengewerkt. ‘Maar och, ’ dacht ik: ‘ Goede wil en interesse tonen.’ Gisteren had JH de oud-stagiair aan de telefoon om iets voor vanavond af te spreken. ( vandaag moest er nog 10 keer over en weer gebeld worden, maar dat maakt niets uit.) En toen ving ik op, want ik zit schuin tegenover haar en ik kan mijn oren  niet afsluiten:  ‘Nee, die gaat niet mee. We willen het klein houden.’ Sott off, you old twat, of je nu met vijf of zes man gaat eten. Jij hebt mij vorige week tegen de zin in van KvZ uitgenodigt. AL en hij zullen wel weer telefoontjes gepleegd hebben etc dat zij het niet nodig vonden dat ik meeging. Hoe ik daar persoonlijk over denk, interesseert ze niet. “Nee, zo begon KvZ zijn relaas, ‘wij hebben zes maanden met GvS samengewerkt en willen dat met een etentje afsluiten en hopen dat we dat straks ook zo met jou kunnen doen.’ ‘Nou steek dat etentje nu alvast maar in je reed. Ik heb er allang geen zin meer in. Je moet naar degene gaan die míj heeft uitgenodigd en die persoon daar op aanspreken niet met mij naar modder gooien. Zo ook het meeltje ten behoeve van het forum dat ik dinsdag verstuurd heb aan twee v/d drie forumgasten want ééntje heeft geen internet. Maar wel een dikke rooie drankgok. Aangezien ik die mensen niet ken heb ik alles volgens de 

 Officiële briefregels op opgesteld. Toen ik het berichtje over humor in de literatuur even liet controleren voordat ik het wegstuurde kreeg ik door het krassende geluid dat de pen van mijn collega maakte de indruk dat er niet veel goeds aan het stuk was. Want die officiële toon hoeft niet perse. Zij zelf noemt hen al jaren ‘Arie’ . Ja jij DdC. Maar ik niet. Of net als vandaag met de achtergrond over humor in de literatuur zei de presentator dat ik de opmaak eerst moest aanpassen wilde hij er verder naar kijken. Dan denk ik , bel mail, dicteer hoe je het dan wél wilt hebben. Kijk misschien eerst naar de inhoud voordat je de typografie aangepast wilt hebben. Rot op en zeur niet zo. Nee, GvS vond het daar wellicht leuk omdat ze graag in een poppentheater wilde werken met parttime poppenspelers. Ik denk er het mijne van want tot nu toe vind ik het niets meer dan verijdeld administratief werk. En eigenlijk hangen alle secretariële klusjes en karweitjes van de stagiair. Dat is lekker goedkoop, zij zorgen – deze redactie ongeveerd vijf jaar bij elkaar- ze hebben aan een half woord genoeg en zijn gelikt genoeg op te krijgen wat ze willen hebben. De stagiair is het roestvrij stalenraamwerk. De rest is het raam weliswaar dubbelglas, maar geen gezellig glas ik wil best iets voor KvZ schrijven maar dan kan’íe ook wel even zijn nieuwe stagiair inwerken. Voor mij is het overduidelijk dat ik getest wordt op mijn kunnen door een stelletje afgedankte oudgediende literatuurcritici… afstand nemen en ‘u vraagt, wij draaien.’

"Willem, wil jij straks even de uitgeverij bellen om te vragen of Jan Hanloo in de uitzending komt."
" Van Oote Oote Boe, waar in de jaren zestig nog parlementsvragen over zijn geweest."
Er wordt een beetje onnozel naar mij gekeken.
"Dan kunnen we misschien Nelly en Theo van Doesburg ook wel uitnodigen, voor een dubbelinterview, en Lucebert misschien ook wel."
Er wordt niets opgemerkt en het gesprek onder de lunch, gaat verder zonder mij er in te betrekken. Bij de opruimband voor de bordjes, kopjes en dienbladen grap ik nog een keer: " En zullen we Cees Buddingh dan ook vragen." "You made your point." Snauwde Kenneth naar mij. Dus blijkbaar mag onze grote presentator wel grapjes maken en collega's onderuit halen. En de stagiair moet lijdend voorwerp spelen, geen onderwerp.

de eerste week KL

Ik zit nu vier dagen bij de redactie van KL en het is nog een beetje aftasten. De collega's zijn aardig, daar niet van maar je wordt wel een beetje aan je lot overgelaten. De eerste twee dagen werd ik ingewerkt door de vorige stagiair, die meerdere malen zichzelf afvroeg of ze het wel goed deed want eigenlijk vindt ze mensen inwerken maar niets. Er is wel een handleiding met een lijstje van taken en activiteiten, die een stagiair moet uitvoeren zoals het opgeven van de muziek bij de BUMAstemra en op tijd de persberichten de deur uit ( voor donderdag 16.00u), zorgen dat alles voor de uitzending klaarligt: declaratieformulieren voor de gasten, 1 lege cd, 2 muziekcassettes van 60min, 2 DATtapes met een cassette en een bon (???) maar de nieuwbakken stagiair moet dat allemaal maar zelf uitvogelen en bijhouden.

De redactie bestaat uit vier vaste medewerkers DdC, JH, AL, KvZ. DdC en JH zijn er bijna alle vier de dagen. AL werkt ook nog bij het Parool en KvZ is de presentator. volgens mij heeft hij een hele grote vinger in de pap over het wel en wee van het programma. AL vroeg de eerste dag samen met hem al meteen of ik wel/niet interesse had in een carriére als literair criticus, te meer omdat AL zelf ook literair criticus geen nieuwe aanwas tegenkomt. Mijn vooroordeel was al deels bevestigd. Alle mensen op de redactie kennen elkaar al uit voorgaande samenwerkingen en de één neemt de ander mee naar het volgend project.

Maar KL wordt bedreigd in haar bestaan. De vorige bezuigingen hebben ze overleefd, maar deze ronde ziet er slecht voor ze uit. De raad van bestuur zou afgelopen dinsdag (31/1) vergaderen. Die vergadering is uitgesteld tot volgende week dinsdag. 4februari hebben we een forum met Joost Zwagerman, harry de Winter en Femke Halsema, fractievoorzitter GroenLinks en heeft kunst en cultuur in haar portefeuille. Erg leuk is het niet om binnen te komen op een afdeling waar de algemene mening heerst dat de strijd al gestreden is. Hoewel ze en pamflet ondertekend door schrijvers en uitgeverijen hebben verstuurd en heel veel steunende reacties van luisteraars (30 in totaal).

 redactiemedewerkers komen een keer binnen gelopen tussen 10.00 en 17.00. ondertussen wordt er ook nog een half uur geluncht en af en toe gerookt. Zij handelen zo snel, hier een belletje, een emailtje de deur uit effe roken en Femke halsema komt  in de eerst volgende uitzending. Onderling hebben ze aan een half woord genoeg. Voorflopig, op dit moment bekeken, heb ik de indruk dat we allemaal nog even aan elkaar moeten wennen. Zij aan mij en ik aan hen. ontdekken wat zij van mij verwachten en wat ik hun kan geven en wat ik van hen kan verwachten. Wellicht spiegelen zij mij nog heel lang aan de vorige stagiair. Ik moet nog even mijn positie ontdekken en/of bepalen binnen dit gezelschap. De volgende keer meer... 

fwqfveqg

csfvb befegfghgddqwbvbvandaag begonnenbij de nps

De hekserij van Ladytron

De band Ladytron wist zich in 2001 te vestigen met hun tweede album "Light&Magic". Vijftien keer bewijst de band zich met stuk voor stuk ijskoude elektronummers, waarmee zij bewezen rasartiesten te zijn. In oktober 2005 verscheen het derde album: "Witching Hour". Menigeen wachtte waarschijnlijk vrij lang en enerzijds was het wachten terecht, anderzijds was het wachten ook te lang voor dit resultaat. Waar "Light&Magic" bij de eerste keer luisteren meteen inslaat als een bom, heeft "Witching Hour" beslist meerdere luisteruren nodig. De schoonheid van het uurtje hekserij is daadwerkelijk aanwezig maar ligt niet aan de oppervlakte. De plaat is weliswaar divers en minder bombastisch dan het tweede album, uitgezonderd de nummers "Destroy everything you touch", "Sugar" en "Weekend". De andere nummers zitten eerder in het verlengde van het eerste album "604", die zich zestien nummers lang eerder presenteert als de huiskamervriend van de luisteraar: een hoog toegankelijksheidsgehalte, her en der een grillige ondertoon en een overeenkomst met New Order.  "Witching Hour" de logische uitkomst van de eerdere twee albums. Achteraf kan de trouwe Ladytronluisteraar wellicht blij zijn om de hoge drempel van "Light&Magic" met veel krampachtige dwang te overtreffen maar trouw zijn gebleven aan de band zelf. De stemmen van de dames klinken weer als ijs en een uur lang vliegen zij op hun bezem door je huiskamer, alleen nu niet de hele tijd op volle snelheid soms stappen ze af en nemen ze de tijd om van het uitzicht te genieten